Homeopatia

Czym jest homeopatia

Krótka historia homeopatii

Homeopatia znana jest w Europie jak i na świecie od ponad dwóch wieków. W Polsce stosowana jest od około stu lat. Twórcą zasad jakimi kieruje się współczesna homeopatia był Christian Friedrich Samuel Hahnemann (1755-1843). Ten niemiecki lekarz zdając sobie sprawę z niedostatków ówczesnej jemu medycyny, oddał się studiowaniu starożytnych tekstów medycznych. Wśród nich trafił na prace Hipokratesa oraz Paracelsusa. W jednej z nich Hipokrates pisze : „Chorego leczy natura, lekarz powinien pomagać, choroba powstaje od podobnego i dzięki podobnemu człowiek odzyskuje zdrowie". To zdanie oraz prace nad tłumaczeniem „Materii Medica” Williama Cullena, skłoniły Hahnemanna do prowadzenia badań nad wpływem substancji pochodzenia roślinnego, mineralnego oraz zwierzęcego na chory organizm ludzki. Badania te zaowocowały w roku 1796 wygłoszeniem przez Hahnemann tezy: „W sposób najpewniejszy, najszybszy i najskuteczniejszy można leczyć takimi lekarstwami, które zdolne są wywołać w zdrowym organizmie chorobę jak najbardziej podobną", którą udowodnił swoimi doświadczeniami z korą chinową oraz innymi substancjami leczniczymi. Od momentu opublikowania tezy można mówić o narodzinach współczesnej homeopatii, której główna zasada mówi: „similia similibus curantur" - podobne leczy się podobnym. Sama nazwa homeopatia pochodzi od greckich słów homóios - podobny i pathós – choroba.

Główne zasady homeopatii

Podstawową zasadą homeopatii jest wspomniana wcześniej: „similia similibus curantur" - podobne leczy się podobnym. Dlatego w homeopatii, w celu leczenia, podaje się małe dawki określonego leku, który podany w dużej dawce wywołuje objawy identyczne z tymi jakie obserwuje się u osoby chorej. Cechą odróżniającą homeopatię od medycyny konwencjonalnej jest różnica w sposobie przygotowania i dawkowania leków. Leki homeopatyczne przygotowywane są przez tzw. potencjonowanie / stopniowe rozcieńczanie. W ten sposób uzyskuje się leki o potencjach dziesiętnych oznaczana symbolem D (decymalna), np. D6, D10, D30 oraz setnych oznaczana symbolem C, CH lub K (centymalna), np. C9, C15 lub CH200, a także potencje oznaczone symbolem LM, rzadziej Q o rozcieńczeniu 1:50000 (L=50 i M=1000).

Nowe nurty w homeopatii

Z czasem na bazie homeopatii Hahnemanna powstały nowe kierunki, które różnią się od homeopatii odmiennym podejściem do terapii i odmiennymi zasadami sporządzania leków. Wyróżnić można trzy główne nurty:

  • Homeopatie kliniczną, która wykorzystuje złożone leki homeopatyczne,
  • Homotoksykologię, która zajmuje się działaniem toksyn w organizmie człowieka,
  • Izopatie, która zwraca uwagę na znaczenie bakterii i grzybów w ustroju człowieka.

dr Hans-Heinrich Reckeweg

Ojcem homotoksygologii jest dr Hans-Heinrich Reckeweg, który stwierdził, że: „Każda choroba jest znaczącym narzędziem obronnym organizmu, próbą zrekompensowania zniszczeń dokonanych przez homotoksyny. Dlatego też wspieranie sił organizmu do eliminacji toksyn jest najbardziej skuteczną i najlepiej tolerowaną formą leczenia”. Ta metoda leczenia jest również nazywana nowoczesną homeopatią. Jest ona rozwinięciem homeopatii i uznaje, że wszystkie choroby są ściśle ukierunkowanymi procesami obronnymi organizmu przeciwko toksynom ludzkim, które powstają w organizmie lub są do niego wprowadzane. Homotoksykologia (terapia antyhomotoksyczna) jest rodzajem pomostu pomiędzy alopatią (medycyną klasyczną), a homeopatią. Homotoksykologia uznaje możliwość korzystania z leków alopatycznych w uzasadnionych przypadkach oraz równoległe podawanie ich z lekami biologicznymi. Istotne jest dobre bilansowanie uzyskiwanych korzyści z kosztami biologicznymi ponoszonymi przez organizm pacjenta.

Alopatia

Rozpoznanie na podstawie badania klinicznego

Terapia w celu zwalczenia choroby lub jej objawów

Preparaty chemiczne

Homotoksykologia

Rozpoznanie na podstawie badania klinicznego

Terapia w celu poprawy ogólnego stanu zdrowia

Homeopatyczne leki złożone

Homeopatia

Rozpoznanie na podstawie objawów mentalnych i somatyczno – konstytucjonalnych

Terapia w celu poprawy ogólnego stanu zdrowia

Homeopatyczne leki pojedyncze

Izopatia

jest łagodną nieinwazyjną metodą leczenia, który w sposób naturalny reguluje występujące u chorego zaburzenia czynnościowe. Z twórcę izopatii uważa się berlińskiego zoologa i mikrobiologa prof. dr. Günthera Enderleina (1872-1968). Ta metoda leczenia wykorzystuje preparaty zawierające formy endobiontów grzybów pleśniowych, mających zdolność rozbijania i unieszkodliwiania form wysokorozwiniętych, patologicznych, chorobotwórczych tychże grzybów. Wykorzystywana jest w leczeniu zarówno chorób przewlekłych, jak i ostrych